Magiczny Świat Drewna

 Od najdawniejszych czasów ludzie patrzyli na drzewa inaczej niż na zwykłe rośliny. Były ogromne, długowieczne, odporne na zmiany pogody i potrafiły przetrwać wiele pokoleń człowieka. Nic więc dziwnego, że w różnych częściach świata zaczęto przypisywać im szczególne znaczenie. Drzewa stawały się symbolami życia, śmierci, odrodzenia, ochrony, mądrości, a czasem także miejscami zamieszkiwanymi przez duchy.  W kulturze celtyckiej szczególną rolę odgrywały dęby. Kojarzono je z siłą, trwałością i wiedzą, a święte gaje były miejscami obrzędów. Potężne, stare drzewa budziły respekt — ich korzenie sięgały głęboko w ziemię, a korony wysoko w niebo, dlatego łatwo było widzieć w nich naturalny pomost pomiędzy różnymi światami.  W mitologii nordyckiej jednym z najważniejszych symboli było Yggdrasil, ogromne drzewo świata, którego gałęzie i korzenie łączyły różne krainy istnienia. W jego cieniu rozgrywały się historie bogów, ludzi i istot zamieszkujących inne światy. Drzewo nie było j...

 Jesienią trudno jej nie zauważyć. Kiedy wiele drzew zaczyna powoli tracić zieleń, jarzębina obsypuje się kiściami intensywnie czerwonych owoców. Dziś kojarzą się nam przede wszystkim z jesienią, koralami robionymi w dzieciństwie i ptakami przylatującymi po pożywienie. Dawniej jednak na jarzębinę patrzono zupełnie inaczej. W wielu miejscach Europy była czymś więcej niż tylko drzewem. Uważano ją za strażniczkę, która potrafi stanąć pomiędzy człowiekiem a tym, czego nie potrafił on wyjaśnić.  Jarzębina pospolita (Sorbus aucuparia) od wieków pojawiała się w ludowych wierzeniach związanych z ochroną. Szczególnie silna była ta tradycja na Wyspach Brytyjskich. Gałązki jarzębiny zawieszano nad drzwiami domów i stajni, a same drzewa sadzono w pobliżu wejść i bram. Miały chronić mieszkańców oraz zwierzęta przed złymi duchami, czarami i nieszczęściem. W Szkocji istniało nawet przekonanie, że ścięcie jarzębiny może sprowadzić pecha.  Szczególne znaczenie przypisywano jej czerwonym o...

 Jesień ma w sobie coś niezwykłego. Nie przychodzi z hukiem. Najpierw delikatnie zmienia światło, chłodzi poranki, zostawia pierwsze żółte liście na trawie. Dopiero później zaczyna malować wszystko odważniej: rudym, złotym, brązowym i głęboką czerwienią. Nagle zwykły spacer może zamienić się w prawdziwe polowanie na pomysły. Bo jesień jest jedną z tych pór roku, które właściwie same podpowiadają, co tworzyć.  Wystarczy spojrzeć pod nogi. Liście mają dziesiątki różnych kształtów. Żołędzie wyglądają jak gotowe małe dekoracje. Kasztany przywołują wspomnienia ludzików robionych w dzieciństwie, a szyszki, gałązki, mech i kawałki kory aż proszą się o to, żeby wykorzystać je w jesiennych kompozycjach. Jesienią szczególnie mocno zaczynam też zwracać uwagę na drewno. Może dlatego, że właśnie o tej porze roku jego naturalne kolory tak dobrze współgrają z otoczeniem. Jasna sklejka, ciemniejsze słoje, surowe deski czy kawałki kory idealnie pasują do barw września, października i listopada...