Siła dębu

 

 Według wierzeń ludów dąb był symbolem siły, potęgi oraz trwałości. W nim dawni mieszkańcy Śródziemnomorza widzieli ojca drzew, potężnego samotnika utożsamianego z męską siłą i wytrwałością. I tak jak delikatne i wiotkie brzozy były przypisane kobietom, tak potężne dęby kojarzono z mężczyznami.

 Drzewo dębu stało się też symbolem naszego kraju. Według ludowych wierzeń, gdy Polska przyjęła chrzest, otrzymała od Stwórcy swego Anioła Stróża. Wręczył on wówczas księciu Mieszkowi I żołądź dębu, wyjaśniając, iż będzie to drzewo wyjątkowe dla Polaków, szczególne dla całych pokoleń. Jest to historia naszego dębu: Bartka.

 Motyw żołędzi i gałązek dębu występuje w herbach królewskich i rycerskich od średniowiecza. Zresztą losy królów i dębów splatają się w legendach i ludowych podaniach. Mocne, niezwykle trwałe drewno, olbrzymie rozmiary oraz długowieczność dębów działały na wyobraźnię nie tylko ludowych bajarzy, ale i największych literatów.

 W drzewoterapii wierzy się, że dąb potrafi wzmocnić pozytywne cechy charakteru i rozwinąć mądrość wewnętrzną. Poprawia koncentrację, kondycję i krążenie krwi, chroni też przed zniechęceniem i pomaga w chwilach zwątpienia.